بلند شو، پرستو!

بسم الله

هجرت ناگزیرترین رسم زندگیست. و از میانِ رفتن، تنها نوشته ها به یادگار می مانند. به قلم سوگند، همانی که در دستِ من و توست. و به کشیده شدن قلمِ فرشتگان بر کاغذِ زمان.

هچرت از پرواز شروع می شود. از پریدن. و این بال های خسته ی من و تو. به پرهای سفیدت قسم، پرستو! که نسیم صبحگاه، بوی معشوق را از ورای دریا با خود تحفه آورده است. باید رفت. جای درنگ نیست. همه ی ما، مهاجریم. بلند شو، پرستو!

پی نوشت: گاهی کلمات توی گلوی آدم گیر می کنند. و آدم می ماند چکار کند با این حجم ناگفته های بغض آلود. گاهی باید رفت. فراموش کرد. و اینجاست که تغییر شروع می شود.

یک تغییراتی در راه است ان شاء الله. مطالب قبلی را در paridan.blog.ir می توانید بخوانید. من هم سعی می کنم کوله بارم را سریعتر ببندم. سحر نزدیک است.